من در بازی های رایانه ای سلیقه خاصی دارم.مثلا وقتی همه از مکس پین و متال و هاف لایف خوششون میاد من بازی هایئی شبیه سیمز رو میپسندم.یک اتفاق جالب افتاده که هر بازی رو که بازی میکنم به نوعی در زندگی شخصی ام نمود پیدا میکنه.مثلا قبل از اینکه کیارشی رو بیاریم من توی فیس بوک بازی پت سوسایتی رو بازی میکردم و عجیب دلم میخواست که یک عدد پیشی داشته باشم.و یک روز عزیزدل پیشی به بغل اومد خونه.

یک مدت مدیدی بود که خانواده ما رستوران نرفته بود.خیلی مدید.بعد من رفته بودم ایضا دوباره در سایت فیس بوک و بازی رستورت سیتی رو بازی میکردم.یک رستوران برای خودم راه انداخته بودم مامان.کیفی میکردم.تا اینکه بلاخره این طلسم شکست و دیشب همکار های قدیم مامان دعوتمون کرده بودن رستوران سندباد هتل پارس.آخرین باری که همکار های مامان رو دیده بودم ۵ سالم بود و فقط اسمشان یادم بود و اینکه هر روز عصر میرفتم درب خونشون و میگفتم خوراکی بدید ! خلاصه دیشب خیلی خجالت میکشیدم :دی

خب حتما دلیل اینکه مکس پین و مافیا و بازی های اینچنینی بازی نمیکنم که معلوم شد دیگه.میرم قاتل میشم .بله.

خب تا اینجا عمرم بهترین رستورانی که رفته بودم همین رستوران سندباد بود.نه اینکه قشنگ باشه.شاد بود.بقیه رستوران هائی که تا به حال رفته بودم به درد زوج های عاشق میخورد که در سکوت بشینن حرف هائی که طرف خوشش باید بزنن.

دو چیزی که هیچ وقت پایانی نداره یکی آرزو های مادر ها برای فرزندانشونه و دیگری غرغر هاشون.این هفته برای اینکه مامان دیگه غر نزنه اینقدر خونه رو سابیدم که کف دستام تاول زده.فکر میکنید غر نشنیدم؟ زهی خیال باطل.

پ.ن.این شبکه اجتماعی گوگل رو خودم و بعضی دوستان مشاهده میکنم.عجیبه که میگید لود نمیشه.بازم بررسی میکنم.

نوشته های تصادفی

• دقت کرده اید؟
• شهر باریک
• متاسفم، زوری نیست
• همه چیز خوبه گل و بلبل از سر هم بالا میرن