جمعه گذشته آزمون استخدامی آموزش و پرورش بود.منهم چون برای بدست آوردن شماره رمز ثبت نام یک روز تو تهران علاف شده بودم و تا خود ترمینال جنوب رفته بودم تصمیم گرفتم به این امتحان پیچ و تاب ندم و ظهر جمعه هلک و تلک برم شهر ری و چند تا تست زده و نزده برگردم.

آزمون ساعت چهار بود و طبق محاسباتم باید دو ساعتی توی راه میبودم.رفتم دوش گرفتم و حاضر شدم که مادرم بهم گفت شین برو فلان جا این کار ها رو انجام بده و بیا.یه نگاه بهش کردم و گفتم چطور یادته که منشی ات امروز آزمون داره اما منو یادت نیست؟ یعنی واکنش من همیشه به بی توجهی بیش از حد مادرم عصبانیت هست و جالبه که زود هم پشیمون میشم که عصبانی شدم.

اگر از من بپرسید شهر ری کجاست به شما میگم که اسمش رو تو کتاب تاریخ دیدم و میدونم در جنوب تهران هست.تمام اطلاعات من در همین خلاصه میشه.وقتی از مترو شهر ری بیرون اومدم خیلی عظیم ملت جویای کار رو دیدم که مثل من حیرون و ویلون داشتن به تاکسی ها التماس میکردند و کارتشون رو به راننده تاکسی ها نشون میدادن و جواب سر بالا میگرفتن.ولی خب شین رمزش رو بلده ، کلمه جادوئی رام کردن دل هر راننده تاکسی کلمه “دربست” است.

کلمه دربست و گفتم و راننده پراید جلوم ترمز کرد و پریدم جلو نشستم و در حالیکه عینک آفتابی به چشمم بود دستم را از ماشین بیرون انداختم و به جمعیت لبخند پیروزمندانه ای زدم.با شنیدن صدای چند تا خانم که هم مسیر من بودن به راننده گفتم که بایسته و اونها رو هم سوار کنه.خلاصه با یک تیر دو نشون زدم.هم تاکسی ام رو گرفتم هم کرایه عادلانه پرداخت کردم.

وقتی رسیدیم بلوار بسیج یک آقائی ازم پرسید خانم شما رشته کامپیوتر شرکت کردید؟ حوزه کامپیوتری ها عوض شده.توی دلم فحش دادم که این دیگه چه مدلشه؟ از کی تا حالا حوزه آزمون رو همون روز آزمون عوض میکنن؟! تا رسیدن به جائی که باید حوزه بعدی رو میپرسیدم کوچه ها رو دویدم.خود برگزار کنندگان زحمت کشیده بودن برامون مینی بوس گرفته بودن اما قبل از رسیدن من مینی بوس رفته بود.دویدم سر خیابون جائی که یکی از مسئول ها داشت برای داوطلب ها تاکسی میگرفت.تا من رسیدم تاکسی ها هم تمام شد.امان ندادم و سریع رفتم به دختری که جلوی آخرین تاکسی نشسته بود گفتم خانم میشه منم پیشتون بشینم؟ بیچاره تو معذوریت قبول کرد و خودم را به معنای واقعی کلمه چپاندم و راهی آزمون شدیم.

مدرسه ای که محل آزمون ما بود از دانشکده ای که توش درس خونده بودم بزرگتر بود.توی اون گرمای ظهر کلی بین ساختمون هاش دویدم تا محل دقیق رو پیدا کردم.وقتی نشستم روی صندلی ام از گرما و فعالیت زیاد نمیتونستم مقنعه ام را تحمل کنم.دوست داشتم درش بیارم و پرتش کنم زمین و لگدش کنم.ولی چه کنم که اسلام و اون مراقبه و مقررات آزمون دست و پای مرا بسته بود !

سوالات عمومی اینقدر ساده و خنده دار بود که به فرمالیته بود این آزمون ایمان آوردم.مثلا یکی از سوالات ریاضی حل دستگان دو معادله دو مجهول مربوط به سال سوم راهنمائی بود ! یکی از سوالات پرسیده بود که دکمه رفرش در مرورگر چه وظیفه ای بر عهده داره یا مثلا فرمت فایل های ورد چیه.سوالات زبان در حد This is a window  بود. تنها قسمت سخت این آزمون سوالات برنامه نویسی از قسمت سوالات تخصصی بود. من که در آزمون کارشناسی ارشد دو سال قبل نخوانده برنامه نویسی رو ۳۰ درصد زده بودم و رتبه کلم ۱۲۰۰ شده بود در این آزمون حتی یک سوال برنامه نویسی رو هم جواب ندادم.

وقتی با مترو برمیگشتم تقریبا تمام واگن داوطلب های همین آزمون بودند.از اینکه میدیدم این همه جوون برای هیچ و پوچ سر کار بودن دلم میسوزه.حالا گیریم که خودم به خاطر ماجراجوئی شرکت کرده بودم ولی خب بازی با چند صد هزار نفر به هر حال کار درستی نیست.