او قد بلند بود و پوستی سفید و موهای بلوند  داشت.با بینی عروسکی و سر بالا که الان مشابه نه چندان زیبای همان بینی روی صورت من است.مادربزرگ من پر هیبت ترین زنی بود که در تمام عمرم دیده ام.زنی با عزت نفس بالا، قدرتمند و البته زیبا که به دلیل خرد و فرمایشات زیادش همیشه خودم را دور از چشمش نگه میداشتم.دیدن یک فرد بیکار مادربزرگم را اذیت میکرد.

مادربزرگم یک خانه ۴۰۰ متری داشت و حکمران بلا مانع آن خانه بود.صبح زود از خواب بر میخواست و حیاط بزرگش را آبیاری میکرد و یک نفر از اقوام دورش می آمد و کار های منزلش را انجام میداد تا عصر که خیلی عظیم دوستان و آشنایان به خانه مادربزرگ سرازیر میشدند.یک نفر همیشه مامور چاق کردن قلیان عصرانه مادربزرگم بود.هیچ گاه کار های او روی زمین نمی ماند و همیشه خیرش به عده زیادی میرسید.تابستان ها تمام دختر هایش به همراه بچه هایشان چند هفته ای را در خانه مادربزرگ میگذراندند.و این روال عادی زندگی مادرپزرگ پس از بازنشستگی اش بود.

یکی از روز های سرد زمستان سال ۸۰  تماس تلفنی ای که حاوی پیامی بدی بود با مادرم گرفته شد.مادربزرگ همیشه سالم و سر حال من بیمار شده بود.و بیماری اش غم انگیز بود.سرطان کبد چیزی نیست که بشود به راحتی آن را پذیرفت یا درمانش کرد.همین بیماری پای مادربزرگ را به خانه ما باز کرد.او که مخالف سر سخت دوری از خانه بزرگش و زندگی در خانه کوچک ما (آن موقع خانه مان ۱۵۰ متر بود) بود با نا خشنودی خانه اش را رها کرد و یکی از اعضای خانواده ما شد.خانواده ای تشکیل شده از یک دختر کنکوری از زیر کار در رو ، یک پسر فوق العاده شیطان و زن میانسالی که مدیر یک بیمارستان بود و از شدت ساعات کاری کمتر کسی چهره اش را به یاد داشت.

اوایل کار من فرار کردن از دست مادربرزگ بود.ولی به دلیل قرار گرفتن رخت خواب او در سوق الجیشی ترین نقطه منزل یعنی هال که همه در ها به آن باز میشد در فرار چندان موفق نبودم.با هر بار رد شدن از روبروی مادربزرگ حدود نیم ساعت سرگرم رسیدگی به کار های مادربزرگ میشدم.این اوضاع ادامه پیدا کرد تا اینکه کم کم تصمیم گرفتم دست از فرار بردارم و قلق های او را کشف کرده و با او دوست شوم.

روز های زیادی از فرجه کنکور من به پرستاری از مادربزرگ گذشت.روز های که مدرسه نداشتم ناهار درست میکردم و پای صحبت های مادربزرگ مینشستم و از او پرستاری میکردم و شب دوباره پس از اینکه با مادرم بحثم میشد که چرا شام درست نمیکند شام درست میکردم.مادرم یا سر کار بود یا پای تلفن های طولانی با دوستانش.

گاهی که امتحان پایان ترم داشتم و نمیخواستم که مادربزرگ را تنها بگذارم، کتاب هایم را می آوردم کنار رخت خواب مادربزرگ و درس میخواندم.یادم هست که روزی که امتحان فیزیک پیش دانشگاهی داشتم ، مادربزرگ از اینکه به کتاب نگاه میکنم و به او توجهی ندارم ناراحت شده بود، دلش شکست و گفت اصلا آنقدر آن کتاب ها را بخوان تا پاره شوند.وقتی این را شنیدم ابتدا خندیدم ولی یک لحظه ترسیدم و با خودم فکر کردم نکند فردا امتحانم را خراب کنم؟ ولی اینطور نشد و هر دو ترم امتحان فیزیکم را خوب دادم.ولی همانطور که هر چیزی زمانی دارد روزگار طوری رقم خورد که در دانشگاه ۶ بار درس فیزیک یک را گرفتم و فقط زمانی آن درس را با موفقیت گذراندم که کتاب هایم از فرط مطالعه به راستی پاره پاره شده بودند.

یک روز بعد از ظهر که از مدرسه می آمدم همکار مادرم مرا در خیابان سوار کرد و گفت شین بیا تو را برسانیم تا میخواستم تشکر کنم که ممنون خانه نزدیک است و دیگر راهی نمانده به من گفت که ما هم به خانه شما میرویم.این خبر شوم بود. مادربزرگ بهمن سال ۸۱ دنیا را ترک کرد و خاطرات و داستان های او برای همیشه در ذهن من باقی خواهد ماند.

پ.ن.مسابقه مشاعره تا ۲۰ خرداد ماه تمدید شد.