در کتاب فروشی به سرم زد که کتاب “عقاید یک دلقک” را تهیه کنم و این کتاب را از لیست طولانی انتظار برای خواندنش خارج کنم و همین کار را هم کردم و امروز عصر این کتاب را به اتمام رساندم.خب وقتی یک اثر مورد کپی برداری وسیع قرار می گیرد،پس از اینکه خوانده شد احساس می کنید که این کتاب و این سبک نوشتار را بار ها و بار ها خوانده اید و چیز جدید برای گفتن ندارد.مثلا در مورد این کتاب می توانم بگویم که کتاب ” کافه پیانو” و فیلم “سنتوری” جز فرزندان ادبی این کتاب محسوب میشوند.مخصوصا صحنه دیدار پدر علی در فیلم سنتوری کپی برداری ناشیانه ای از دیدار  هانس و پدرش  بود.

دنیایم شده :دنیای کوچک دنیای تکراری،حرف های زده شده،عقاید رنگ و رو رفته و کپی وحشت آور آثار ادبی.همه اینها شما را از دنیای ادبیات ایران نا امید می کند.به نظر می رسد که تمام شاعران بزرگ مدت ها پیش زیسته اند و امروز جای شاعر و نویسنده ایرانی که به مقبولیت و شهرت جهانی برسد خالیست.یک نویسنده و شاعر زنده ! یا اگر اینطور است من بی خبر هستم.