لحظه‌ای که همدیگرو می‌بینمیم، به سمت هم حرکت می‌کنیم.
بیشتر از ۱۰ متر نمونده به هم برسیم که؛ جسدی در حد متلاشی – که قالبش را حفظ کرده – از نوع ماده وسط ما فرود میاد.
هر دو یک قدم به خودیه خود از ترس به عقب برمی‌داریم. بعد از چند ثانیه بش نزدیک می‌شیم.
یک پایش از زانو قطع شده. به صورتش نگاه می‌کنیم.
- در این بین هنوز هیچ کلمه‌ای بین من و شخص اول رد و بدل نشده -
صورت را هر دو می‌شناسیم: زهرا رجبی است.
من و شخص اول بعد از تشخیص چهره به هم نگاه می‌کنیم و نگاهمان در هم قفل می‌شود و چشم‌هامان نیز از تعجب گرد است. در همین لحظه پای قطع شده‌ی جسد مذکور روی سر شخص اول فرود می‌آید و گردنش را می‌شکند.
در این لحظه پا به فرار گذاشته و بسمت زمین تنیس نزدیک خانه می‌دوم. از دور شی بزرگی در زمین پیداست. سرعتم را کم می‌‎کنم. می‌رسم.
شی بزرگ یک هواپیماست که تنها ترک کوچکی در یک بالش دیده میشه.
بله؛ خودش است: Air France Flight 447.
صدایی می‌شنوم. سریعا پشت یکی از چرخ‌های عقب هواپیما پنهان می‌شوم.
در هواپیما باز می‌شود و…

(حالا نوبت شماست. متن را ادامه بدید و خلاقیتتان را رو کنید)
(و پیشاپیش معذرت خواهی می‌کنم از شین خ؛ چون این خظ این پست رو عوض کرد شاید)

اوه.شما یک سناریو شبیه لاست نوشتید :)
من در جا فرار میکنم و میرم تنهائی زندگی میکنم
کلا بیخیال فاطمه رجبی و هر جا که اشخاصی
از اون دست رد بشن میشم :)

[پاسخ]

مثل فیلم
۲۸ days later…
می‌شه. یعنی حالت دیگه‌ای نداره. از اونجایی که دیگه به اون معنی، «اجتماع»ی وجود نداره. فقط یک عامل وجود خواهد داست و اون «میل به بقا»ست.
همون سناریوی فیلم، یا شاید سناریوی خلقت دوباره تکرار می‌شه.
حتی اگه از طرف متنفر هم باشی، وقتی کسی نباشه، مجبوری بری طرفش؛ حتی شده برای گیر دادن و مرض ریختن بهش! (این در صورتی بود که «تهدید»ی از جانب موجودات و پدیده‌های دیگه نباشه؛ اگه تهدیدی باشه که به ناچار، از یه حد خطری به بعد، باید متحد شد)

این فیلم رو وقتی دیدم که خیلی داشتم درباره‌ی زندگی و فلسفه‌ش و … حرف می‌زدم.
به موقع بود :)
«میل به بقا» حتی خودش ناخودآگاه دست به کار می‌شه و همه چی رو شکل می‌ده.
مثل برق اضطراریه! حتی اگه تو حالت عادی، تو مدار نباشه. وقتی شرایط از یه حدی بدتر می‌شه، بدون دعوت وارد می‌شه.

می‌گم ناخودآگاه و بدون دعوت، چون یه «غریزه»ست.

اینکه آدم از کسی بدش میاد هم تقریبا همیشه یه حالت نسبی داره.
شرایط که بد بشه آدم‌ها به همدیگه نزدیک می‌شن. یعنی انگار تو شرایط «نسبتا نرمال» قبلی‌شون بوده که از هم بدشون می‌اومده.
مثل قهرکردن‌ها و عصبانی شدن‌هامون؛ سر یه چیزاییه. ولی وقتی شرایط عوض می‌شه، می‌تونیم ازش صرف‌نظر کنیم.
حتی اگه طرف قاتل بابامون باشه!!
دیگه دنیای خالی از نوع بشر که به اندازه‌ی کافی ویژه هست.

فکر کنم حق با شما باشه
طرف اگر صدام حسینم باشه برم طرفش ((:

[پاسخ]

سلام
اونوقت بهش میگم چقدر ازش بدم میاد !! :mrgreen: حتی اگه تنها ترین موجود زنده روی زمین باشه !! :lol:

سلام
خوبه شما رک هستید :)

[پاسخ]

شین منم می خوام فروشگاهتون چی کار می تونم بکنم که مفید باشه به حالت؟؟ می خوای آشپزی کنم؟؟!!!! نه جدی بهم بگو…آمادگی خودم رو حتی به صورت حضور فیزیکی اعلام می نمایم…:cool:

قرررررربونت :*

[پاسخ]

دایناسورها هم همینجوری منقرض شدند :smile:

[پاسخ]

خب این که این سناریو شبیه لاست شده جای کمی امید است؛ چون بنده فقط ۲ قسمت از سیزن اولش را دیده‌ام و بس.

[پاسخ]

من میرم اول ایمیلم رو چک میکنم
بعد با توجه به اینکه انسان بازم به وجود میاد بعد از یک میلیون سال
اول طرف رو میکشم چون ازش بدم میاد البته با اره میکشم :evil:
بعد از چند روز که فهمیدم واقعا کسی تو کره زمین نیست با گذاشتن نشونه‌هایی رو زمین از انسان , خودم رو با انفجار یه بمب اتمی قوی میکشم و کره زمین رو از دست این موجود بد بد بد خلاص میکنم
چرخه طبیعت خودش بازم آدم به وجود میاره

[پاسخ]

اصولا در راستای ادامه نسل انسانها تصمیم به ازدواج میگیریم . اما چون برای ازدواج به دو شعاد عاقل و باقل ! نیازمندیم از این امر مقدس صرف نظر میکنم. به جان خودم فقط به همین دلیل :mrgreen:

[پاسخ]

یه جکی داشت تو تلویزیون تعریف میکرد ازش میپرسید زنت خوشگله !
گفت : اوه آره … اوه نه !
پرسید خب فرقش چیه؟
گفت : لامپ ! :razz:

شما هنوز توی همین نوشتهه هستی

[پاسخ]

سلام. منم مثل مسعود. :D

[پاسخ]